archief
Maar met twitter en facebook zou hij zich geen raad hebben geweten. Hij hield er niet van om persoonlijke details uit te stallen, zelfs niet in zijn gedichten.
Dat maakt hem nogal een uitdagend onderwerp voor een biografie.
Jaren geleden zei Margaretha Schenkeveld dat een schrijversbiografie moet laten zien hoe ‘het graan des levens’ wordt omgestookt tot ‘jenever der poëzie’.
Dat heb ik altijd onthouden, maar het is moeilijker dan je zou denken.
Toch valt het stookproces van graan tot jenever in één van Revius’ gedichten precies te volgen, dankzij een unieke brief uit de zeventiende eeuw.
Daarover gaat het artikel De vingerafdruk van de dichter, waarvan de tekst vanaf vandaag op deze website staat.
12 januari 2011
Johannes Maurus was de eerste gereformeerde Marokkaan. Tenminste, in Nederland.
Ik kwam zijn naam tegen in de bibliotheek van Jesus College, Oxford, waar vijf door hem geschreven disputaties over de islam bewaard worden.
Dat maakte me nieuwsgierig naar zijn leven.
Hoe kon een moslim uit Marokko rond 1640 in de Republiek terechtkomen, zich bekeren tot het christendom en zelfs theologie gaan studeren in Leiden?
In het jongste nummer van het Tijdschrift voor Nederlandse kerkgeschiedenis (december 2010) is alles te lezen wat ik over Maurus en zijn (mislukte) streven heb kunnen verzamelen. De tekst van dat artikel, ‘Een Marokkaan in het Statencollege‘, staat vanaf vandaag op deze website.
Misschien wordt Maurus wel het onderwerp van mijn volgende project, ooit.
Dat typeert hem heel erg, Revius. Je mag nooit ‘de waerheyt laten ondergaen om vredes wille’, vindt hij. Het hele leven is voor hem een gevecht. Goed tegen kwaad. Dat vind ik mooi aan hem.
Maar mooier nog zijn de gedichten waarin hij laat zien dat hij ook een andere kant heeft, inniger, verstilder.
Ik heb geen spijt van al die jaren met Revius. Hij verdient het dat zijn biografie straks in de boekhandel ligt.
Maar ik zal moeite hebben met het afscheid.
English 
Nederlands